ผู้ใหญ่บ้าน Hamburg

someone in Hamburg who try to be expert in something

ความเปลี่ยนแปลง

leave a comment »

ถ้าใครสนิทกับผมก็จะรู้ว่าผมมีลักษณะแปลกที่ไม่น่าคบอยู่อย่างหนึ่งกล่าวคือ ผมจะ
มีความเชื่อว่าสิ่งที่ได้มาไม่ควรจะแบ่งปันไปง่าย ๆ ยกตัวอย่างเช่น สมมติว่าเราไปหา
โปรแกรมมาตัวหนึ่งและใช้มันอย่างคล่องแคล่ว และโปรแกรมตัวนั้นเป็นโปรแกรมที่
น่าจะเป็นที่รู้จักโดยทั่วไป และทุกคนในสาขาควรจะรู้ ด้วยความคิดอันหลังนี้เองทำ
ให้จิตใจผมคับแคบลงไปทีเดียว ดังนั้นเมื่อเพื่อนมาถามอะไรง่าย ๆ เช่นนี้ ถ้าอารมณ์ดี
ก็จะแก้ปัญหาให้ด้วยความรู้สึกหมิ่นเล็กน้อย ถ้าอารมณ์ไม่ดีก็จะตอบให้ไปหาจากเว็บ
โน้นเว็บนี้ (อันนี้ไม่เกี่ยวกับความช่วยเหลือที่คุณควรจะให้เจ้าหน้าที่เฉพาะช่วยเหลือ)
สิ่งที่ผมได้ตอบแทนการคิดเช่นนั้นในช่วงเกือบสิบปีที่ผ่านมา ก็คืออารมณ์ที่หงุดหงิด
และเบื่อหน่ายทุกครั้งที่ต้องช่วยเหลือบุคคลอื่นในกรณีเช่นนี้ อารมณ์นี้ถ้าจำไม่ผิดน่า
จะมาจากการใช้โปรแกรมที่คนส่วนใหญ่ไม่ใช่และการทำตัวเหนือคนอื่นในบางเรื่อง

อาทิตย์ที่ผ่านมาจะด้วยอะไรก็ไม่รู้ ทัศนคตินี้เปลี่ยนไปแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว อาจจะเริ่มมา
จากไปตอบคำถามเพื่อนในขณะที่เศร้าหมองเต็มที่  ทำให้เรารับรู้ได้ว่าบางทีการช่วย
เหลือผู้คนเพียงเล็กน้อยก็ทำให้อารมณ์ที่เศร้าหมองเบิกบานขึ้นมาได้ หรือไม่ก็เริ่มจาก
ความขัดแย้งในความคิดเห็นในบอร์ด สนทย. ซึ่งทำให้อารมณ์ขุ่นมัวอย่างมาก จากตรง
นั้นเมื่อไปตอบคำถามเพื่อน อารมณ์ก็เบิกบานขึ้นมาได้ ผมไม่แน่ใจเหมือนกันมาอันไหน
มาก่อนอันไหนมาหลัง แต่ผลที่ได้คือ จากความรู้สึกหงุดหงิดต่อการต้องตอบคำถาม
ง่าย ๆ ที่เคยนิยามว่า “มึงหาเองไม่เป็นบ้างเลยหรือไงวะ” กลายมาเป็นตอบด้วยความ
เต็มใจ ช่วยเหลือเต็มที่เท่าที่สามารถ ผลที่ได้โดยตรงจากการเปลี่ยนแปลงนี้คือระยะ
เวลาที่ขุ่นมัวนั้นลดน้อยลงไป และมีความรู้สึกเป็นมิตรต่อผู้คนมากขึ้น และผมก็เริ่มจะ
คุณกับผู้คนดีขึ้นเวลาถูกถามปัญหา คือกวนตีนน้อยลง

ตอนหลังผมเข้าใจแล้วว่าการเปลี่ยนแปลงนี้เกิดจากอะไร มันเกิดขึ้นง่าย ๆ ครับ กล่าวคือ
ทุก ๆ ครั้งที่อารมณ์ผมเปลี่ยนแปลง ผมจะพิจารณารับรู้มันตลอดในช่วงหลัง ทั้งนี้เพราะ
ต้องการรวบรวมสมาธิในการทำงาน ที่กลับมาทำได้หลังจากหยุดไปซะนานหลายปี และ
ไอ้ตัวช่วยตัวนั้นก็คือ เกมส์ Dynomite นั้นเอง เพราะเกมส์นี้ช่วยฝึกสมาธิได้อย่างดี อีก
ตัวช่วยหนึ่งที่จำได้เสมอ คือคำพูดที่ว่า โกรธก็ให้รู้ว่าโกรธ หิวก็ให้รู้ว่าหิว ง่าย ๆ แค่นี้
เอง สามสี่วันมานี้ผมให้ความช่วยเหลือเพือนมากขึ้น หงุดหงิดเพื่อนน้อยลง แต่งานก็ยัง
ไม่เดินเหมือนเดิม ก็มันไม่เกี่ยวกันน่อ

Written by tsvhh

มกราคม 15, 2007 ที่ 6:31 pm

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: