ผู้ใหญ่บ้าน Hamburg

"ถ้ารักในหลวงให้ อยู่ชุมพร ไม่ต้องไปที่อื่น รักในหลวงให้อยู่บ้าน รักในหลวงให้กลับบ้าน คุณไปแสดงพลังตรงนั้นไม่เกิดประโยชน์อะไรเลย รังแต่จะทำให้เกิดความแตกแยก ผมกล้าพูดตรงนี้เพราะผมเป็นตัวจริงเสียงจริงนะครับ รับพระราชกระแสมาเองว่า พวกเราต้องขยาย ทำอย่างไรให้เขาทราบว่า เรามีหน้าที่และทำหน้าที่อะไร ผมไม่ได้เข้าข้างใคร ผมไม่รู้ว่าใครผิดใครถูก ผมรู้อย่างเดียวว่า ผมอยู่พรรคในหลวง และพรรคนี้ใหญ่โตมาก"

ดิสธร วัชโรทัย

ประธานมูลนิธิราชประชานุเคราะห์ ในพระบรมราชูปถัมภ์

มาติดตามการท่องเที่ยวของเราสามพ่อแม่ลูกยังต่างแดนกันต่อ  ตอนนี้ให้ชื่อว่าฟ้าสวยที่หนาวเหน็บ
ใครยังไม่เคยอ่าน ก็อ่านตอนเก่า ๆ ได้ตาม ลิงค์ข้างล่าง

1. West Germany – Luxemburg – Belgium Trip – ตอนที่ 6
2. West Germany – Luxemburg – Belgium Trip – ตอนที่ 5
3. West Germany – Luxemberg – Belgium Trip – ตอนที่ 4
4. West Germany – Luxemburg – Belgium Trip – ตอนที่ 3
5. West Germany – Luxemburg – Belgium Trip – ตอนที่ 2
6. West Germany – Luxemburg – Belgium Trip – ตอนที่ 1

หลังจากที่วางแผนกันเมื่อคืน  โดยการบังคับของผมคือต้องไป Atomium ให้ได้ เพราะใครมาที่นี่แล้ว
ไม่ได้เยี่ยมชมสิ่งนี้ก็ต้องกลับมาใหม่ ไม่น่าเชื่อว่า Atomium จะถูกสร้างไว้ตั้งแต่ปี 1958

มุมถ่ายรูปโหล ๆ ที่แขกไปใครมาก็ต้องถ่ายรูปนี้

ปกติถ้าใครมากับทัวร์ เขาก็คงจัดให้มาเยี่ยมชมที่นี่ เพราะมันเป็นสัญลักษณ์ของ Brussels  แต่ถ้า
ใครมาเที่ยวบ้านน้องปูปลาก็ง่ายมาก แค่ขึ้นรถรางสายที่มาบ้านเธอ แล้วก็ไปนั่งต่อไปจนสุดสายซึ่ง
ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีจากบ้านน้องปูปลา ไม่น่าเชื่อที่ปูปลาอยู่มาเป็นปีแต่ไม่เคยมาที่นี่เลย

จุดหมายน่าตื่นเต้นแต่เส้นทางผ่านก็น่าตื่นเต้นไม่แพ้กัน เพราะมีสถานที่พอเที่ยวได้อยู่เต็มตลอดสอง
ข้างทาง พอใกล้จุดหมายผมก็เริ่มนั่งไม่ติดก้น ไม่ใช่ปวดอึหรือปวดฉี่ เพราะด้วยขนาดของ Atomium นั้น ถึงตอนนี้เราควรจะได้เห็นมันแล้ว แต่นี่ยังไม่เห็นเลย หรือว่ามันเล็กมาก

พอใกล้จะถึง เราก็ได้เห็นศิลปะข้างถนนที่งามตายาวหลายสิบเมตร ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นศิลปะ
ข้างถนน พอรถรางเลี้ยวออกจากอุโมงค์ที่มีศิลปะข้างถนนนี้เราก็จะได้เห็น Atomium ที่ตั้งเด่นอยู่
พอรถผ่านหน้า Atomium ผมก็จะเตรียมลงแต่รถก็เลยไปอีกไกลใจหวิวเล็กน้อย เพราะเวลาเราไม่
ค่อยมี แต่แล้วรถก็ไปจอดป้ายสุดทาง สุดทางที่เต็มไปด้วยสถานที่ปลายทาง ทั้ง Atomium ทั้ง
สวนสนุก

เมื่อถึงที่หมาย สิ่งที่ภรรยาผมกลัวก็คือกลัวน้องแซนจะไม่อยากมา เพราะดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ผม
อยากดูแต่ไม่รู้ว่าคนอื่น ๆ อยากดูหรือเปล่า ปรากฎว่าน้องแซนกลับดูเริงร่าผิดปกติ จากสภาพ
สาวเงียบที่ดูไม่ออกมาคิดอะไรอยู่ เธอกลับตื่นเต้นควักกล้องออกมาถ่ายรูปแทบจะทันทีที่นึกออก
(ปกติแล้วเธอจะไม่ค่อยแสดงท่าทางอยากถ่ายรูปนัก) นอกจากนั้นวันนี้เป็นวันฟ้าใส หลังจากที่
อากาศแย่ ๆ มาตลอดการเดินทาง

ภาพของสิ่งก่อสร้างรูปร่างแปลก ซึ่งไม่บอกก็ต้องรู้ว่าคนออกแบบชอบโครงสร้างอะตอม ถ้าดูจาก
ขนาดของลูกบอลสีเงินกลมขนาดใหญ่ที่ภายในบรรจุห้องแสดงศิลปะต่าง ๆ แล้ว ก็น่าจะนับเป็นสิ่ง
ที่น่าตื่นตาตื่นใจได้อย่างมากทีเดียว โดยเฉพาะมันสร้างมาแล้วห้าสิบปี

เราไม่ได้เข้าไปข้างในเพราะว่าค่าเข้านั้นแพงไม่ใช่น้อย และเวลาก็ไม่เอื้ออำนวยให้เราอยู่ในตัว
อะตอมได้นานจนคุ้มค่าเข้า ดังนั้นก็ไม่เข้าแล้วไปถ่ายรูปโดยรอบแทน (ของที่ระลึกก็ไม่ซื้อเพราะ
แพงจริง ๆ)

ขนาดใกล้ ๆ เทียบกับคน จะเห็นได้ว่ามันมีขนาดใหญ่มาก ๆ

อีกด้านหนึ่งของ Atomium

เราใช้เวลาอยู่กับ Atomium ราวชั่วโมงกว่า แล้วก็นั่งรถรางสายเดียวกันกลับไปที่บ้านของน้อง
ปูปลาเพื่อจัดเก็บข้าวของก่อนเดินทางต่อไป

เมื่อวานเราพยายามหาทางไปจตุรัสกลางเมืองของ Brussels กันเองแต่ต้องคว้าน้ำเปล่าเพราะ
ไปไม่ถูก วันนี้น้องปูปลาพาเดินจากสถานีรถไฟไปนิดเดียวก็โผล่ที่จุดหมาย ซึ่งจุดหมายแรกก็
คือถนนช็อปปิ้งที่มีหลังคาแห่งแรกในยุโรป

จริง ๆ มันก็ไม่มีอะไรหรอกนะ แต่มีหลังคาครอบตึก เราเลยไม่เข้าไปข้างในแค่ถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก
เท่านั้น จากนั้นเราก็เดินไปเรื่อย ๆ แบบสบายอารมณ์เพราะเจ้านีรหลับ ที่สบายอารมณ์เพราะไม่ต้อง
คอยกลัวลูกหาย ว่าแล้วก็เลยชวนคุณแม่ถ่ายรูปกับรูปปั้นคนนี้ซะหน่อย (เข้าใจว่าที่ยุโรปการสร้าง
รูปปั้นโลหะไว้ตามสวนสาธารณะนั้น เป็นเรื่องที่กระทำกันเป็นปกติ) เห็นคนถ่ายรูปกับรูปปั้นนี้กันเยอะ
พอคนว่างก็จัดให้คุณแม่ถ่ายด้วยซะเลย

กว่าจะถ่ายรูปนี้ได้ต้องคะยั้นคะยออยู่นาน

ขณะเดินนั้นอากาศยังดีอยู่ แต่มีแววว่าหิมะจะตกเหมือนกัน เราไม่ได้รีบจ้ำกันซะเท่าไหร่เพราะ
มีเวลาเหลือเฟือ เดินไปอีกนิดก็เจอ

เราทำตัวเป็นนักท่องเที่ยวที่ดี คือเก็บไว้แต่ภาพถ่ายเท่านั้น ความรูปประกอบไม่ได้เก็บไปด้วย
ไม่รู้จะเก็บไปทำไมเหมือนกัน แต่ก็รู้ว่านี่คือจตุรัสกลางเมือง

ซึ่งสวยงามทีเดียว รายละเอียดเยอะแยะไปหมด เป็นอันว่าเราได้ทำสิ่งที่สองของการเที่ยวเมืองใน
ยุโรปแล้วคือ สถานีรถไฟ โบสถ์ใหญ่หรือจัตุรัสกลางเมือง ที่เหลือคือกินอาหารพื้นเมือง แต่ช้าก่อน
เราไม่ไปกินหอยแมงภู่อบให้เปลืองเงินหรอกนะ กลุ่มของเราสรุปว่ากินหอยสำคัญที่น้ำจิ้ม และที่
บ้านเราหมายถึงที่เยอรมันก็หากินได้แล้วกินมาแล้ว ดังนั้นเราก็ต้องกินไอ้นี่แก้หิวที่ร้านที่ดังที่สุด
ใน Brussels ไอ้ที่ว่าคือ Waffle เนื้อแน่นแนวเบลเยี่ยมเขา และร้านนี้แหละดังที่สุด

น้องปูปลาเล่าว่าปกติไม่ได้กินหรอกนะ คนต่อแถวยาวมาก เผอิญวันนี้ท่านนีรมาคนก็เลยหลบ
ให้ พวกเราเลือกแบบที่มีผลไม้เยอะ ๆ ราคาก็ 4 ยูโร คิดเป็นเงินไทยก็ใจหายคือสองร้อย

คุณแม่น้อยนีรทำสิ่งที่น้อยคนนักจะได้ทำ คือกิน Waffle ท่ามหิมะที่ตกลงมาอย่างหนัก

ช่วงนี้เองที่เจ้านีรตื่น และไม่ยอมกิน Waffle ผู้พ่อก็ต้องบากหน้าไปซื้อไอศครีมที่อร่อยที่สุดในร้าน
เค้าให้เจ้าหมาน้อยอีก จากนั้นเราก็พากันตากหิมะไปหาเจ้าเด็กยืนฉี่ที่ดังที่สุดในโลก

การเดินทางไปหาเด็กฉี่ก็แค่เดินตรงไปจากร้านขาย Waffle ที่ดังที่สุดใน Brussels พอผ่าน
มุมตึกเราก็จะเห็นรูปปั้นเล็ก ๆ ที่เล็กจริง ๆ เป็นเด็กจับจู๋ยืนฉี่อยู่ แล้วเราก็ได้ทำในสิ่งที่น้อยคน
จะได้ทำอีกแล้วคือ

ถ่ายรูปหิมะ โดยมีสามสาวเป็นฉากหลังหน้าเด็กยืนฉี่ พอถ่ายเสร็จทุกคนก็รีบวิ่งไปหาที่หลบความ
หนาว โดยการเข้าไปยังร้านขายของที่ระลึก แล้วก็จัดแจงซื้อของที่ระลึกเพื่อฝากคนอื่นให้ครบ แต่
เราก็ไม่ลืมที่จะซื้อจานเล็ก ๆ ซึ่งเราสะสม ตอนนี้มีหลายอันแล้ว ใครไปใครมาถ้านึกได้ก็ซื้อจานมา
ฝากด้วยเน้อ

พอซื้อของเสร็จก็ได้เวลาต้องรีบจ้ำเดินทางไปสถานีรถไฟตามแผนที่วางไว้ ซึ่งขากลับนี้คุณแม่เดิน
นำตลอด ในขณะที่คุณพ่อก็ช้าอีกตามเคย

ตอนต่อไปจะเป็นตอนจบ ซึ่งมีเรื่องให้ตื่นเต้นมาก ๆ เป็นเรื่องที่ทำให้เราไม่มีใครกล้าหลับบนรถไฟ
เลย คอยติดตามนะครับ

อ่านต่อตอนจบ

West Germany – Luxemburg – Belgium Trip – ตอนจบ

จะด้วยอะไรก็แล้วแต่รายงานได้ยอดเยี่ยมมาก เรียกว่าเว็บรายงานผลของจีนนั้นเร็วที่สุดแล้ว ไม่ต้องไปหา
ที่ไหนอีก อยากรู้โปรแกรม ใครแข่งอยู่ ใครได้เหรียญ ประวัตินักกีฬา พรุ่งนี้แข่งอะไร ที่นี่ที่เดียวรู้หมด
ดีขนาดผมรู้เลยว่านักมวยไทยคนไหนแข่งอยู่ ชนะเท่าไหร่ ยกไหนได้คะแนนเท่าไหร่ เรียกได้ว่าแทบจะ
เรียลไทม์เลยทีเดียว เรียกว่าบล็อคเกอร์ทำมาหารับประทานไม่ได้ก็แล้วกัน

ขอให้ลอนดอนทำแบบเดียวกันนะครับ ของจีนห่วย ๆ ก็มีนะครับ เช่น Robocup ที่ผ่านมาช้ามาก ๆ และ
ห่วยมาก ๆ

ผมเกิดทันตอนเริ่มมีครั้งแรกนะครับ ตอนนั้นเพื่อกรมไปรษณีย์ การการส่งของให้ถึงที่หมายโดยละเอียดนั้น
บุรษไปรษณีย์ไม่มีปัญหาเพราะมีแผนที่ละเอียดขนาดนับเก้าได้เลย(เคยไปสำรวจตลาดกับบริษัทสำรวจ
ตลาดหาเงินใช้สมัยเรียนปีสอง) ได้ข่าวว่ากรุงเทพฯ กำลังจะเปลี่ยนระบบการระบุที่อยู่ให้เป็นสากลยิ่งขึ้น
เมื่อก่อนระบบนี้ไม่เห็นมีปัญหาอะไร ตอนนี้มีปัญหาเพราะเทคโนโลยีพัฒนา เราต้องพัฒนาตามเทคโนโลยี
(เอ ชักงงว่าเทคโนโลยีช่วยให้ชีวิตเราง่ายขึ้น หรือเราต้องปรับชีวิตเราให้ง่ายขึ้นเพื่อให้เข้ากับเทคโนโลยี)

เรื่องนี้ดูเหมือนง่าย ๆ ทำกันง่าย ๆ ที่จริงต้องเข้าใจว่ามันไม่ง่าย ถ้าจะทำเราต้องเปลี่ยนชื่อถนน ระบุชื่อ
ถนนอีกเยอะ ซึ่งเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย (แค่ตีเส้นแบ่งเขตแดนต่าง ๆ ก็ทำได้ยากยิ่ง) แต่ดูเหมือนคน
ทั่วไปจะไม่เข้าใจ คิดว่าง่าย ๆ แค่รัฐบาลตั้งใจทำแล้วจะทำได้

เอาให้เข้าใจกันง่าย ๆ ทำไมป้ายทะเบียนรถเราไม่ใช้แบบสากล เป็นตัวอักษรไทยเนี่ยแหละ ทำไมยัง
ใช้ระบบที่อ่านป้ายตัวใหญ่แล้วยังไม่รู้ว่ารถมาจากจังหวัดไหน ต้องมองดูตัวเล็ก ๆ อีก นี่ยังลามไปถึง
ว่าทำไมเราไม่สร้างรถยนต์ใช้เองเหมือนมาเลเซีย คำตอบมีครับแค่ดูจำนวนรถยนต์ต่อพันคนที่ใช้ใน
ประเทศ ปรากฎว่าจำนวนรถต่อประชากรพันคนเราน้อยกว่ามาเลเซียตั้งครึ่งหนึ่ง ทำไปก็ไม่คุ้มแน่นอน

ระบบบางอันที่คนทั่วไปเข้าใจว่าทำกันได้ง่าย ๆ แต่จริง ๆ แล้วเอาเข้าจริง ๆ นั้นยากมาก ๆ ท้ายที่สุด
สิ่งที่ประเทศไทยขาดจริง ๆ ก็คือนักวิจัยทางคณิตศาสตร์ พวกนี้ต้องใช้หมดนะครับ การระบุชื่อถนน
การกำหนดเลขรหัสไปรษณีย์ จำเป็นต้องใช้นักคณิตศาสตร์มาช่วยคำนวณ รวมไปถึงการสร้างแบบ
จำลองเพื่อทดสอบต่าง ๆ สิ่งที่หน่วยงานที่เกี่ยวข้องพยายามสร้างนักวิทยาศาสตร์พื้นฐานจำนวนมาก
ผ่านทางโครงการต่าง ๆ นั้นถูกต้องแล้วแต่เรื่องพวกนี้ต้องใช้เวลา การลงทุนเทคโนโลยีนั้นง่าย ไม่เห็น
ยากแค่ซื้อ จ้างคนดูแล มีเงินทำไมจะทำแบบดูไบไม่ได้

อย่ามัวบ่นว่า ที่นี่ประเทศไทย หรือประเทศไทยห่วย ต้องเข้าใจปัญหาด้วย ผมได้คำนวณไว้แล้วว่า
ประเทศไทยเจริญห่างจากเยอรมันเท่ากับจำนวนกุญแจที่ต่างกัน (ร้านกุญแจในเยอรมันมีกุญแจมาก
กว่าหมื่นแบบให้เลือก) แต่ใช่ว่า 100 ปีจะตามไม่ทัน ประเทศไทยยังไม่ผ่านยุคทองเลย 

ภาพจาก http://www.spectrum.ieee.org/jun08/6329/2

ใครนึกภาพหุ่นยนต์ล้างจานในการ์ตูน Robots ออก หุ่นยนต์ที่แบกเครื่องล้างจานทำงานในครัว ไม่
ต้องรอนานและคิดว่ามันเป็นแค่โลกในจิตนาการอีกต่อไปแล้ว นี่คือภาพจริง ของจริง และทำงานได้
จริง

ภาพจาก http://www.spectrum.ieee.org/jun08/6329/4

และข้างบนนี่ดูออกไหมตัวไหนคนตัวไหนหุ่นยนต์

ไปอ่านต่อเองที่ http://spectrum.ieee.org/singularity

เรื่องนี้เคยลงในหนังสือสารคดีเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นก็ได้อ่านแล้วรู้สึกว่าชาวบ้านนั้นชะตาชีวิต
มืดมนจริง ๆ

ชาวบ้านคลิตี้ ชนะคดีฟ้อง ‘กรมควบคุมมลพิษ’ ศาลปค.สั่งชดเชยรายละกว่า 3 หมื่น
ข่าวจากมติชน หนังสือพิมพ์ดีแต่บ้าโหรไปหน่อย

ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรกับข่าว เคยบอกไปแล้วว่าเมืองไทยอั้นความเจริญไว้ไม่อยู่แล้ว ทุกด้าน สิ่งที่
ผมติดใจ และชื่นชอบในคำตอบของเขามาก

ด้านนายยะเสอะกล่าวว่า ดีใจที่ชนะคดี แต่ไม่รู้ว่า คพ.จะอุทธรณ์หรือไม่ ไม่อยากให้
อุทธรณ์ เพราะเวลานี้ ชาวบ้านก็ยังดื่มน้ำและหาอาหารจากลำห้วยไม่ได้ ต้องซื้อน้ำ
ขวด และซื้อกับข้าวจากรถกับข้าวที่พ่อค้าจากในเมืองไปขาย เมื่อถามว่า คิดว่าค่าชด
เชยที่ได้คุ้มหรือไม่ที่ต่อสู้มา 4 ปี นายยะเสอะกล่าวว่า ‘ได้แค่นี้ก็ดีแล้ว ชาวบ้านไม่ได้
กินอะไรมากมาย ตั้งใจว่าถ้า คพ.อุทธรณ์ก็จะเอาเงินทั้งหมดไปตั้งเป็นกองทุนดูแล
เรื่องสุขภาพและอาชีพชาวบ้านคลิตี้ทั้งหมด

อ่านแล้วคิดเอาเอง

เมื่อวานดูสารคดี (จริง ๆ ข่าวมันตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว) นึกว่าเยอรมันซื้อกระสวยอวกาศของ NASA
มาตั้งโชว์ ปรากฎว่าเป็นของรัสเซีย โอกาสดีมาอีกแล้ว ไว้ว่าง ๆ จะพาไอ้ตัวน้อยไปดูไอ้เจ้าซากที่มี
ราคาค่าตัว ค่าขนส่ง ค่าติดตั้ง 10 ล้านยูโร (ปาเข้าไป 15.8 ล้านเหรียญแล้ว)

ภาพทั้งหมดจาก Spiegel Online 

ด้านล่างเป็นเรื่องราวจริง ๆ ของกระสวยอวกาศลำนี้ ที่ไม่ตรงกับข่าวลือเกี่ยวกับกระสวยอวกาศ
เท่าไหร่นัก

The Buran — the name means “blizzard” in Russian — was built by the Soviet Union as a near-copy of the American space shuttles that made its first flight in 1977. The Soviet Union feared that US space shuttles would be used for military purposes, and began developing their own copycat spacecraft technology in the late 1970s.

The shuttle which is on its way to Speyer is named the Analog Buran. One of several test models, it made 25 suborbital flights between 1985 and 1988, before the program was abandoned as the Soviet Union broke apart.

A decade later, a team of Australian entrepreneurs purchased the Analog Buran and put it on display during the 2000 Summer Olympic Games in Sydney. However poor ticket sales grounded their plans to take the shuttle on tour, and it sat neglected for a year until a new company purchased it and moved it to Bahrain. There, it anchored an exhibit during a summer festival in 2002, before being shipped to a junkyard to wait out a legal dispute between its new owners and its Russian manufacturers.

The Buran languished in the junkyard for almost five years, until the German museum secured its purchase and arranged for it to be sent by ship and barge to Speyer.

The spacecraft started its slow seaborne journey last month. It was disassembled and lowered into the hull of a ship that took it through the Suez Canal and the Strait of Gibraltar, then around Portugal, through the English Channel and on to Rotterdam.

At midday Monday, the Buran was floating past Xanten, a town in the German state of North Rhine-Westphalia.

The museum is building a new exhibition hall to house the Russian space shuttle alongside items like space suits and model satellites. “Apollo and Beyond,” as the permanent exhibit will be called, is scheduled to open to visitors this summer. — จาก Spiegel Online

อ่านจบแล้วมันเป็นกระสวยอวกาศพเนจรนี่เอง

การตั้งเป้าหมายไว้ตั้งแต่ต้นปีในบล็อกนั้น ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง เพราะไม่เคยเปิดอ่าน สิ่งที่ต้องทำมันก็ต้องทำตามกระบวนการของมันอยู่แล้ว สิ่งที่ปีที่แล้วตั้งเป้าไว้

1. ส่ง paper ไป IFAC 2008 ที่เกาหลี สรุปไม่ได้ส่ง แต่ได้โบนัส CDC 2007 แทน
2. โชว์ผลงานที่มีน้ำมีเนื้อกลางเดือนกุมภาพันธ์ ไม่มีเนื้อเลย
3. สรุป Journal paper ของเพื่อนเยอรมันที่โยธา สรุปแล้วแต่ยังไม่ได้ส่ง
4. ไปเที่ยวปารีส สนุกมากแต่เขียนบล็อกยังไม่พ้นวันแรกเลย
5. ทำงานวิจัยให้ได้มากกว่าอาทิตย์ละ 35 ชั่วโมง ตก
6. อ่านบทความภาษาอังกฤษให้มากขึ้น ก็มากขึ้นหน่อย
7. แบ่งเวลาให้งานวิจัย ครอบครัว สังคม ส่วนตัว ให้ครอบครัวเยอะไปหน่อย
8. พายเรือหน้าร้อน ได้ไปพายกับภาควิชานะ มีฉากเสียวด้วย
9. ทำให้ลูกติดให้ได้ ลูกค่อนข้างติดนะ
10. เขียนบทความเกี่ยวกับ LaTeX ให้เป็นเรื่องเป็นราวขึ้น ก็ดีขึ้นนิดหน่อย

สรุปปี 2008 เรื่องงานและเงินเป็นเรื่องที่ไม่ประสบความสำเร็จเลย ยังดีที่ได้ CDC มาหนึ่งอัน เรื่อง
ครอบครัวก็ถือว่ายังมีความสุขเหมือนเดิม ความรู้สึกตั้งแต่จีบกันยังไงก็ยังรู้สึกอย่างนั้น ลูกชายก็โต
ตามวัย แต่เสียอยู่อย่างเดียวคือมันเจ้าชู้ไปหน่อย เรื่องเกี่ยวกับสังคมนั้นรู้สึกยิ่งไปยุ่งมาก งานวิจัยใน
สาขาที่เกี่ยวข้องก็แย่ลงไปตามตัว ก็เลยแค่อ่านแต่ไม่ยุ่งดีกว่า มีเรื่องแย่ปลายปีคือโรคภัยไข้เจ็บ
เจ็บตีนเป็นหูด

ความตั้งใจสำหรับปี 2008 ซึ่งเป็นปีที่ยากที่สุดในชีวิตก็คงมีแค่

1. ทำงานให้เห็นแววจบ
2. ไปเที่ยวยุโรปอีกซักประเทศสองประเทศ
3. อ่านบทความภาษาอังกฤษให้มากขึ้น
4. ทำสมาธิให้ยาวขึ้น โดยเฉพาะตอนทำงาน

จริง ๆ ไม่ต้องกำหนด ไอ้เรื่องแบบนี้มันก็เป็นไปตามสิ่งที่มันควรจะเป็นอยู่แล้ว

ช่วงนี้ไม่ค่อยจะมีข้อมูลอะไรเขียน พูดง่าย ๆ ไม่รู้จะเขียนอะไร เขียนแล้วลบ
ไปบ้างก็เยอะ เอาเป็นว่าช่วงนี้นอกจากจะศึกษาหนักแล้วยังเศร้ากับเรื่องราว
ของจิไรยะ ก็เลยไม่ได้เขียนอะไร

ผมไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับจุฬาฯ เพียงแต่รู้สึกชื่นชมชมรมนี้ ชมรมนักประดิษฐ์วิศวกรรม ชมรมนี้
ก่อตั้งเมื่อปี 2002 เองนะครับ แต่กวาดแชมป์ประเทศไทยในการแข่งขันหุ่นยนต์ระดับต่าง ๆ มาก
มาย เมื่อก่อนก็เป็นใหญ่ในประเภทหุ่นยนต์เตะฟุตบอลขนาดเล็ก และในการแข่งขัน robocup
2007 นั้นได้เป็นถึงรองแชมป์โลก แพ้แชมป์แบบหวุดหวิดสุด ๆ สำหรับเวทีในประเทศทีมนี้ก็กำลัง
จะกวาดสามแชมป์ คว้าไปแล้วสอง จากยานยนต์ไร้คนขับ และที่ผิดความคาดหมายพึ่งคว้าแชมป์
ไปสด ๆ คือหุ่นกู้ภัย ที่สามารถโค่นเจ้าตลาดเดิมอย่างพระนครเหนือ หรือหอการค้าไปได้ ส่วนต้น
ปีซึ่งเป็นการแข่งขัน robocup ก็น่าจะเป็นแชมป์ได้ไม่ยาก แต่อาจจะหืดจับหน่อยสำหรับปีนี้
เพราะทีมอื่น ๆ ก็มีการพัฒนาเหมือนกัน

ผมแอบสังเกตมานานแล้ครับ พบว่าทีมนี้มีพัฒนาการที่ค่อนข้างสูงในระยะเวลาอันสั้น กล่าวคือ
หลังจากผ่านรอบแรกไปแล้ว ทีมนี้จะมีการพัฒนาไปจากทีมที่ผ่านรอบแรก ซึ่งโดยปกติแล้วเป็น
เรื่องที่ทำได้ยากพอสมควรทีเดียว

ขอชื่นชมกับความสำเร็จครับ