สับสน
มีคนหนึ่งพูดว่า
น่าสนใจมากว่าระหว่าง “ตรวจสอบเข้มข้นจนทำอะไรไม่ได้” กับ
“ไม่ตรวจสอบอะไรเลยจนโกงกิน” สังคมไทยจะหาจุดสมดุลย์ได้
ตรงไหน และอย่างไร
ผมว่าผู้พูดต้องสับสนอะไรบางอย่างแล้วครับ เป็นไปได้อย่างไรกับคำพูดแรกคือ “ตรวจสอบ
เข้มจนทำอะไรไม่ได้” มันจะเกี่ยวกันได้อย่างไร ตรวจสอบเข้มยิ่งต้องทำอะไรได้ถนัดมือถ้า
บริสุทธิ์ใจ
ข้อเสียของระบบตรวจเข้มคือการไม่มีผู้ตรวจสอบผู้ตรวจสอบนั่นเอง ปัจจุบันผมเองไม่เข้าใจ
เรื่องกฎหมายของการหมิ่นศาล เป็นไปได้อย่างไรที่ศาลจะตัดสินโดยไม่มีผิดพลาด ถ้าดูตาม
นี้แล้วผู้พิพากษาอาจจะเป็นอาชีพเดียวที่ให้คุณให้โทษคนอื่นได้โดยไม่ผิด ไม่มีใครสามารถ
ฟ้องร้องได้ อย่างดีก็ยื่นคำร้องต่อศาลที่สูงขึ้นไป ใครรู้ช่วยตอบด้วย
เห็นด้วย เพราะศาลก็คือ ตัวบุคคลที่ยังไม่บรรลุอรหันต์ ย่อมอาจจะมีกิเลสแต่พยายามข่มใจไม่ให้มีในขณะตัดสิน แต่จะแน่ใจได้อย่างไรว่าข่มได้ ใครสามารถรับรองได้ มีสิ่งเดียวที่จะรับรองได้ก็คือ สำนึกแห่งคุณธรรมในตัวผู้ทำหน้าที่ศาลว่าจะเที่ยงธรรมแค่ไหน แต่ก็อีกนั่นแหล่ะ มันอยู่ภายในใจยากจะหยั่งรู้
kanisa2
กรกฎาคม 28, 2008 at 11:02 am